-Miqësia, vëllazëria dhe dashamirësia janë karakteristika të fesë islame.

-Dashamirësia dhe armiqësia janë dy kundërshtare të papajtueshme.

-Nevrikosja shndërrohet në dhimbje.

-Në një zemër ku mbivlerësohet arsyeja e armiqësisë, dashamirësia bëhet formale dhe artificiale.

-Besimi në Një Zot të Vetëm bën të nevojshëm bashkimin e zemrave.

-Besimi i garanton njeriut vetëdijen dhe i tregon rrugën e bashkimit.

-Shkaku i armiqësisë është ligësia.

-Shkaku i miqësisë është dashamirësia.

-Syri i mikut është i verbër ndaj mëkatit, por syri i armikut i zbulon të gjithë mëkatet.

-Armiqësia dhe mëria sjellin dëm të madh në jetën individuale.

-Nuk duhet dhe nuk mund të thuash se vetëm mendimi yt është i drejtë.

-Mendimi yt është i padrejtë, sepse përkrah unin.

-Çdo gjë që thua duhet të jetë e drejtë, por jo çdo gjë të drejtë duhet ta thuash.

-Në se kundërshtarit i kundërve sjellje të mira, ai pendohet dhe bëhet mik.

-Kush mbjell te vetja mëri dhe armiqësi është bërë kriminel dhe ka dhunuar veten.

-Tortura më e madhe është kur armiqësia vjen nga xhelozia.

-Xhelozia shkatërron së pari xhelozin, fare pak e dëmton kundërshtarin.

-Bukuria, fuqia, pozita dhe pasuria nxisin xhelozinë, por ato janë të përkohshme.

-Në se fiton kënaqësi nga vuajtjet e armikut dhe hidhërim nga të mirat e tij, ke kundërshtuar mëshirën e Zotit.

-Falja është rruga e shpëtimit.

-Aq e dëmshme është armiqësia në jetën personale, saqë edhe mendimi për të është marrëzi.

-Kjo botë nuk vlen aq sa të grindesh për të.

-Përfiton ai që miqve u përgjigjet me dashamirësi e mirësjellje dhe armiqve me paqe.

-Pendim do të thotë se i ke pranuar gabimet dhe ke qenë i padrejtë.

-Me rrahjen e mendimeve lindin rrugët për zgjidhjen e situatave.

-Kur sulmojnë armiqtë e jashtëm, armiqësitë e brendshme duhet të lihen pas.

-Smira brenda gjërave të gjalla është shkaku i varfërisë, sëmundjeve dhe i mjerimit.

-Nga smira vjen shkatërrimi dhe humbja.

-Smirëziu është gjithmonë në humbje.

-Koprraci bëhet i varfër dhe humbet gjithmonë.

-Kjo botë është vendi i gostisjes nga i Gjithëmëshirshmi.

-Faqja e tokës është sofër e madhe e Mëshirës së Zotit.

-Format e furnizimit dhe të Mirësisë janë shkallë-shkallë.

-Dhënia e zekatit është domosdoshmëri për largimin e fatkeqësive.

-Lumturia e njerëzimit varet nga dhënia e zekatit.

-Kur’ani Famëlartë e ndalon rreptësisht përgojimin.

-Përgojimi është arma e të poshtërve dhe e të ultëve.

-Qendra e dashamirësisë dhe e urrejtjes është zemra.

-Shpirti i bashkësive është jeta shoqërore dhe qytetërimi.

-Hasmëria dhe armiqësia midis besimtarëve është sëmundje që sjell pasoja të rrezikshme.

-Ligësia helmon zemrën dhe torturon ndërgjegjen.

-Xhelozi dhe egoisti ndëshkohen pa vonesë.

-Kush i bindet kismetit të vet, i hiqet varfëria.

-Kush lartëson vetveten ndeshet në jetë me vuajtje dhe tortura të mëdha.

-Nderi jepet, nuk kërkohet dhe as nuk pritet.

-Modestia shpërblehet shumë dhe krijon kënaqësi shpirtërore.

-Kush dëshiron të keqen e dikujt, shumë shpejt shkon viktimë e vetvetes.

-‘Men dakka dukka’(Kush troket në derën e dikujt edhe në derën e tij do të trokasin.)

-Shkatërrimi i jetës njerëzore ndodh kur ushqehet hasmëria dhe armiqësia mes besimtarëve.

-Kur një zemër është e mbushur me dashamirësi, armiqësia kthehet në dashuri dhe mëshirë.

-Njeriu që përgjon se ç’bën tjetri është pa karakter dhe zhytet në punë të ndyra.

-Njeri pa gabime nuk ka.

-Dera e pendimit është e hapur për të gjithë edhe në se je njeri i mirë.

-Shejtanit dhe nefsit duhet t’u përgjigjemi me frenimin e të bërit keq.

-Kur dëmtohet solidariteti i një populli edhe vlerat e bashkësisë dëmtohen.

-Mos ndizni debatin!

-Mos kritikoni pa vend!

 

(Marrë nga libri “Vëllazërimi” Said Nursi)   

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu